คุณสือนะ ดีสะเอะ กล่าวว่า การทํางานหลัก คือเป็นผู้ช่วยเจ้าพนักงานธุรการขององค์การบริหารส่วนจังหวัดยะลา แต่งานสังคมคือขับเคลื่อนเกี่ยวกับช่วยเหลือปัญหาสังคมของคนพิการ 5 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ในนาม สมาคมคนพิการภาคใต้ และในนามประธานสภาคนพิการทุกประเภทจังหวัดยะลา สิ่งที่ขับเคลื่อนมีประเด็นเรื่อง การศึกษา อาชีพ สังคม การจ้างงาน และการมีงานทํา สิ่งอํานวยความสะดวก การดํารงชีวิตและที่อยู่อาศัยของคนพิการในชุมชน มีการรับเรื่องแล้วส่งต่อไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง รับเรื่องแล้วแก้ไขปัญหาต่างๆ เป็นการทํางานระบบเครือข่ายในแต่ละจังหวัด อาสาในแต่ละจังหวัด การขับเคลื่อนงานประเด็นช่วยเหลือคนพิการและสตรีมมุสลิมของกลุ่มเปราะบาง ผู้สูงอายุ เด็กในพื้นที่ชายแดนใต้
          การทำงานในการลงพื้นที่ คือ ลงพื้นที่ตามที่ร้องขอหรือว่าพื้นที่ที่คนพิการมีปัญหา รับเรื่องแล้วแก้ปัญหาในแต่ละเคส เช่น ภัยน้ำท่วม ภัยแล้ง ไปเยี่ยมคนพิการตามชนบทที่อยู่ห่างไกลในต่างจังหวัด ลงพื้นที่ในการช่วยเหลือช่วงเดือนรอมฎอน หรือการเข้าไปศึกษาหาข้อมูลในการรับเรื่องอย่างเช่น เขาอยากได้อาชีพ อยากปรับที่อยู่อาศัย อยากเลี้ยงไก่ หรือเรื่องการศึกษาทีมงานลงไปช่วยเหลือเป็นการลงไปเยี่ยมน้องที่เขาสนใจที่สามารถเข้าสู่ระบบการศึกษาของคนพิการ 3 จังหวัด คือรับเรื่องแล้วส่งต่อยังหน่วยงานของมูลนิธิพระมหาไถ่เพื่อการพัฒนาคนพิการ น้องที่จบออกมาตอนนี้มีงานทําแล้ว อาจจะเข้าร่วมกลุ่มในการแก้ปัญหาช่วยเหลือเครือข่ายในพื้นที่ต่อไป มีกลุ่มของการกีฬานักเรียนที่จบจากมูลนิธิพระมหาไถ่ รวมกลุ่มกันทํางานเชิงสังคม มีกลุ่มของการส่งเสริมที่อยู่กับ พลอากาศตรี ภราดร คุ้มทรัพย์ ประธานมูลนิธิพัฒนาศักยภาพคนพิการ ที่ ปัตตานี มีการรวมกลุ่มทํางานในชุมชนเป็นระบบเครือข่ายซึ่งน้องที่จบจากมูลนิธิพระมหาไถ่ฯ มารวมตัวกันทํางานเชิงสังคมในพื้นที่ต่างจังหวัดชายแดนใต้ต่อไป การจ้างงานใช้ระบบการจ้างตามมาตราที่ประสานกับส่วนกลาง
          ปัญหาที่เป็นเรื่องเร่งด่วนมากที่สุดสำหรับคนพิการในจังหวัดชายแดนภาคใต้ คือ คนพิการที่อายุ 18 ปีที่หลุดจากระบบการศึกษาซึ่งทุกประเภทความพิการที่เรียนที่โรงเรียนการศึกษาพิเศษพออายุ 18 ปีขึ้นไปจะหลุดจากระบบการศึกษา บางท่านสามารถเข้าไปเรียนร่วมได้ บางท่านไม่สามารถเข้าสู่ระบบการศึกษาก็จะกลับไปสู่ครอบครัว กลับสู่ชุมชน
          ประเด็นเรื่องสิ่งอํานวยความสะดวกของพื้นที่ชุมชนหรือว่าพื้นที่ในชุมชนที่ใช้ในการออกมาสู่สังคม 3 จังหวัดยังขาดแคลนสิ่งอำนวยความสะดวกหรือ "อารยสถาปัตย์" สำหรับคนพิการในพื้นที่สาธารณะ เช่น ระบบขนส่ง ศาสนสถาน ตลาด และแหล่งท่องเที่ยว ทำให้คนพิการไม่สามารถออกมาใช้ชีวิตในสังคมได้อย่างอิสระ น้องๆ คนพิการที่เคยไปเรียนที่มหาไถ่สะท้อนว่า ตอนอยู่ที่นั่นเขาสามารถเข็นรถไปไหนมาไหนได้เอง ใช้ชีวิตได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องเป็นภาระใคร แต่เมื่อกลับมาอยู่บ้าน กลับไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกเหล่านี้รองรับ ทำให้ต้องกลับมาพึ่งพาคนรอบข้างคอยรับ-ส่ง และสูญเสียอิสระในการใช้ชีวิต
          การจ้างงานในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ในบริบทของบริษัทการจ้างงานในพื้นที่ค่อนข้างน้อย แต่ส่วนมากใช้การประสานกับส่วนกลางในการจ้างน้องที่อยู่ในพื้นที่ชุมชน เพราะการหาบริษัทที่มีการจ้างงานคนพิการในชุมชนไม่ค่อยได้รับโอกาส สำหรับพื้นที่ 3 จังหวัดนี้ อยากให้เล็งเห็นถึงโอกาสให้กับพื้นที่รากหญ้า โดยเฉพาะบริษัทหรือว่าหน่วยงานเล็กๆ ในตำบลชุมชนหรือว่า รพ.สต. โรงเรียนในตําบล โรงเรียนในชุมชน ทําไมภาครัฐไม่มีการบังคับในการจ้างงานหรือว่ารับงานคนที่งานคนหนึ่งต่อหนึ่งหน่วยงาน ไม่ต้องให้ถึงร้อยต่อหนึ่ง เพียงแต่ว่าเราให้โอกาสกับเขาตามบริบท และตามศักยภาพของคนในชุมชน เพื่อที่จะได้แก้ปัญหาสังคมของคนพิการจริงๆ เข้าถึงพื้นที่รากหญ้า การวางแผนในการปฏิบัติงานของส่วนกลางหรือแผนงานที่รัฐวางไว้ในการขับเคลื่อนแต่ละปี แต่ละยุทธศาสตร์ซึ่งดีมากในการแก้ปัญหาของคนพิการจริงๆ แต่ในการปฏิบัติแทบจะไม่ได้ตามแผนงานหรือยุทธศาสตร์ที่วางไว้ แต่จะอยู่ในพื้นที่ตัวเมืองหรือพื้นที่ที่มีความเจริญ แต่พอพื้นที่รากหญ้าไม่มีโอกาส อยากฝากในการขับเคลื่อนงานของรัฐหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในการแก้ปัญหาของคนพิการให้ถูกจุด