ขณะนี้คุณอยู่ที่ ›

เปลี่ยนถ่านไฟฉาย เป็นทางเดิน เครื่องนำทาง ผู้พิการทางสายตา

หนังสือพิมพ์แนวหน้าออนไลน์ วันที่ 14 พฤศจิกายน 2558

“ถ่านไฟฉาย” ใช้แล้ว เมื่อทิ้งไปจะกลายเป็น “ขยะอันตราย” เพราะมีโลหะหนักปนเปื้อน แต่ ณ วันนี้มันกำลังถูกแปลงจากขยะพิษ เป็นสิ่งที่มีประโยชน์ต่อสังคม เมื่อนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ภาควิชาวิศวกรรมสิ่งแวดล้อม มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี (มจธ.) ได้นำมาผลิตเป็นสารแม่เหล็ก หรือ“เฟอโรแมกเนติก” เพื่อใช้เป็น “ทางเดินแม่เหล็ก” ให้กับผู้พิการทางสายตา

 

“แพรวา ฐานนันทน์” นักศึกษาที่เป็นหนึ่งในทีมวิจัย กล่าวว่า ถ่านไฟฉายใช้แล้วเป็นขยะที่มีการปนเปื้อนสารที่เป็นอันตรายต่อคนและสิ่งแวดล้อม ซึ่งส่วนที่นำไป “รีไซเคิล” พบว่าในถ่านไฟฉาย 1 ก้อน ประกอบด้วย แผ่นโลหะที่เป็น “เปลือกหุ้ม”จะถูกนำไปหลอมใหม่ ส่วนขั้วหรือ “หัวหมุดทองแดง” นำไปแปรรูปใหม่ได้ ขณะที่ “ผงถ่าน” ถือเป็นส่วนที่เป็นปัญหา ซึ่งจากการสำรวจโรงกำจัดขยะพิษที่ จ.ระยอง พบว่า ขยะจากถ่านไฟฉายส่วนใหญ่ ไม่มีการนำไปรีไซเคิล เพราะกังวลเรื่องส่วนประกอบที่ปนเปื้อนด้วยโลหะหนัก แต่ในเชิงวิทยาศาสตร์แล้วเราสามารถนำกลับมาใช้ประโยชน์ได้

 

ด้าน “สาธิต ประทีปธีรานันต์” หนึ่งในทีมวิจัย กล่าวว่า “สารเฟอโรแมกเนติก” ที่เราผลิตขึ้นจากถ่านไฟฉายที่เสื่อมสภาพ

มีคุณสมบัติใช้เป็นสารในการสร้าง “สนามแม่เหล็ก” มีความแข็งและคงทนไม่ละลายน้ำ จึงน่าสนใจที่จะใช้เป็นสารเคลือบผิวคอนกรีตหรืออิฐ เพื่อสร้างทางเดินแม่เหล็ก แนวคิดนี้จะเป็นประโยชน์ให้แก่ “ผู้พิการทางสายตา” ช่วยให้เดินได้สะดวกขึ้น

เพราะทางเดินเท้าของผู้พิการทางสายตาที่มีอยู่ในปัจจุบันจะทำเป็นลอนนูน หรือ “ปุ่ม” บนผิวอิฐทางเดิน เพื่อเป็นสัญลักษณ์ให้ผู้พิการทางสายตาทราบถึงจุดสิ้นสุด หรือระยะที่ต้องหยุดเพื่อความปลอดภัย แต่อาจไม่สะดวกสำหรับผู้ที่ใช้รถเข็น หรือคนปกติทั่วไปที่ใช้ทางเท้าร่วมกัน แม้แต่ผู้พิการทางสายตาก็อาจเดิน “สะดุด” ได้

 

“เมื่อนำสารดังกล่าวมาเคลือบผิวทางเดินเป็นพื้นเรียบ และติดแถบแม่เหล็กที่ปลายไม้เท้า เมื่อผู้พิการใช้ปลายไม้เท้าแตะ

หรือสัมผัสกับพื้นผิวทางเดินที่เคลือบด้วยสารแม่เหล็กจะรู้สึกได้ถึงสัมผัสของแรงดูดที่เกิดขึ้น ซึ่งช่วยนำทางให้กับผู้พิการเดินทางได้สะดวก และคนทั่วไปที่ใช้ทางเดินร่วมกันก็ไม่ต้องสะดุดกับพื้นผิวที่ไม่เรียบ” สาธิต กล่าว

 

ส่วน “สิริวัช ทนงศักดิ์” อีกหนึ่งทีมวิจัย กล่าวเสริมว่าทางกลุ่มได้ทดลองนำอิฐมาฉาบผิวหน้าด้วยสารแม่เหล็กที่พัฒนาขึ้น

เคลือบลงบางๆ ในปริมาณ 3 กรัม ส่วนแม่เหล็กที่ติดปลายไม้เท้าจะมีสนามแม่เหล็กที่อยู่ระดับสูงกว่าอิฐแม่เหล็ก เมื่อสัมผัส

กับผิวอิฐ ไม้เท้าจะถูกดูดด้วยสารแม่เหล็กที่พัฒนาขึ้นบนแผ่นอิฐทางเท้า ในระดับที่ผู้พิการทางสายตารับรู้ได้ นอกจากนี้สนามแม่เหล็กของทางเดินแม่เหล็กยังไม่รบกวน “คลื่นโทรศัพท์”

 

ขณะที่ “ผศ.ดร.ธิดารัตน์ บุญศรี” ในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา กล่าวว่า ถ่านไฟฉายเป็นแหล่งจ่ายพลังงาน เมื่อเสื่อมสภาพ

แล้วยังมีสารที่มีประโยชน์ เช่น ออกไซต์ของซิงค์ และแมงกานิสหากเติมออกไซต์ของเหล็กเพิ่มจะสังเคราะห์สารที่เรียกว่า

“เฟอโรแมกเนติก” หรือสารแม่เหล็ก จึงมีแนวคิดในเรื่องการกำจัดถ่านไฟฉายที่เสื่อมสภาพ ผนวกเข้ากับเรื่องของผู้พิการทาง

สายตา ประโยชน์ของผลงานชิ้นนี้ คือ ถ้าเรารู้จักนำของเสียมาสร้างประโยชน์โดยการสร้างมูลค่า ของเสียจะไม่เป็นภาระ แต่จะเป็นวัตถุดิบในการผลิตแทน ผลงานชิ้นนี้นอกจากช่วยลดภาระในการกำจัดถ่านไฟฉายที่เสื่อมสภาพ ยังสร้างประโยชน์ให้กับสังคม

 

ที่สำคัญ คือ หัวใจหลักของ “วิศวกรสิ่งแวดล้อม” คือ ต้องมองหาส่วนที่ใช้ประโยชน์ได้ในของเสีย แล้วแยกออกมาพร้อมกับลดความเป็นพิษของส่วนที่ไม่มีประโยชน์ ซึ่งผลงานชิ้นนี้จะช่วย “จุดประกาย” ความคิดสร้างสรรค์ขึ้นมา และช่วยให้เราได้บุคลากรที่มีคุณภาพออกสู่สังคม

 

SCOOP@NAEWNA.COM

 

ภาพประกอบเทคโนโลยีเพื่อคนพิการ

แบบประเมินคุณภาพสื่อ สสพ.

คุณพอใจกับคุณภาพสื่อข้างต้นมากน้อยเพียงใด
  • พอใจมาก0
  • พอใจ0
  • ปานกลาง0
  • ไม่พอใจ0
  • ไม่พอใจมาก0
^ กลับสู่เนื้อหาหลัก